سلام خیلی خوش اومدین متاسفم ولی تنها ارمغانه کلبه من غمه اگه حاضری بپذیری یا علی !
|
جوانی به نام داوود
|
.... در روزهایی که تنهاییم را
کسی رنگ نمی زند
ترانه ای را زمزمه می کنم
که
گویی ریشه در تار و پود هستی ام دارد
و
نمی دانم ...
که از چیست غم عظیمی که این چنبن سروده هایم را
تیره می سازد
این روزها سراسر غم شده ام در سرزمین وجودم
.... و نادان از دانسته هایم
از علت ها و معلول های زندگیم
و
می دانم که افسانه ام را
کس نمی خواند ....
کس نمی داند ....
** بهانه **
و....................
همیشه این تویی که میروی این منم که میمانم.
چشم هايم را در آئينه ميکارم ...
تا آيتی رويد...
جاودانگی بهار را.
آمدی تا در (قحط سال آئينه و بهار) بپُرسی:
آيا تو مزهء خون را چشيده ای؟
زمانی که کارد به استخوان برسد، خون، چگونه مزه يی خواهد داشت؟
وقتی کارد به استخوان برسد، گناه چه رنگی خواهد داشت؟
ترنمم...
در همان سالهای خاکستر و خون که «حرمت خاک را آسان می شکستند» تو بانگ برداشتی که:
خون...
فوارهء خون...
جاری...
جاری...
روی خاک غمگين ...
روی زمين ...
می بينم ....
حرمت خاک چه آسان که شکست...
ظلمت ظالم پست.
در همان بهار های مرجانی که عشق را بر نطع چرمين بيداد سلاخی ميکردند تو ميپرسيدی؟
به من بگو...
ای بهترين...
ای يار.
من در اين بهار مرجانی از کدامين عشق
چگونه سخن بگويم؟
ترنمم.......
چرا لب بسته ای؟
چرا دست به اعتصاب شعر و سخن زده ای؟
از سنگها و آئينه بگو،
از عشق آغاز کن و فرياد بزن تا بغض خونين آن گشوده شود که عشق را با نفرت و کين در
پيچيده اند:
ترنمم.......
بگو،
خاموش منشين
به باد نفرين بفرست،
مثل آن روز ها که ميگفتی:
ای باد! ای باد! ای باد، بنيانگر هر چه بيداد
دستانت بادا شکسته، باغ از تو بی بار مانده .
نميخواهم خاموش و اندوهگينت ببينم.
نمی خواهم نگرندهء نگران تماشايت کنم،
می خواهم از زبان خودت، به خودت خطاب کنم:
بيا ای همزبان باغ .....
سلام سبز باران را تو پاسخ گوی....
ايمان شگفتن را، به جان غنچه جاری کن.
ترنمم...
می پنداری که حرف آخرت را زده ای که چنين مهر بر لب زده و خاموشي. چرا اين سکوت
نفرين شده را که چون گرد باد صبحگاهی در محاصره ات کشيده است نمی شکنی؟
چرا از همان شعرهايت نمی خوانی؟ انگار فصل صبور غصه هايت آغاز گشته است که مهر
سکوت بر لب کوبيده ای؟
انگار سروده های غمگينانه ات را بخاطر می آوری، سروده هايی که در آنها تفاؤل اين روز را
می زدی و می گفتی:
اينک من و اينک سکوتی سرد
اندوه بشکسته صدايم را
بر دوش دارم، اينک اينک وای
فصل صبور غصه هايم را .
و باز هم ترنمم اینک به وداع فصل سرد رسیده ایم.تو خود شاهد باش به اغازه سبزی بهار.
وباز بگو اینک دیگر من در زمستان جا مانده ام.
